whatever

Ik schrijf weinig, niets lijkt belangrijk genoeg, en het lijken allemaal herhalingen van elkaar.. Aanstellerige stukjes, aandachttrekkers...

Afgelopen dagen druk geweest, niet gevoeld, veel gedaan. Bijna alles is ondertussen verhuisd, dat is erg fijn!

Vanochtend werken, maar het idee alleen al maakte me aan het huilen.. Wilde niet afbellen, maar deel van mij weigerde te gaan.. Supersuicidaal, en het maakte me niet eens uit...
Vriend heeft afgebeld omdat ie het niet verantwoord vond..

Het continue gedram over doodgaan in mijn hoofd begint aardig te werken.. Ja, ik denk dat hij op sommige punten wel gelijk heeft. en ach, wat maakt het ook uit...
Toch zal ik het zelf nooit doen..

Ik zie het nut er gewoon niet meer van.. Het doorgaan, vrolijk doen.. Het voor iedereen volhouden dat het zo goed gaat, dat je hard bezig bent en dat je ervan geniet.
Nou ik geniet er niet van..
Ik haat het dat we altijd wat te doen hebben. Alles gaat voor, behalve ik.. Werken moet, werk kan je niet afzeggen, Oma willen we graag heen, maar kan je ook niet maken om dat af te zeggen.. Schoolwerk moet ook gedaan worden.. Je kan je groepsgenoten niet teleurstellen.. Bovendien: hoe moet dat uitgelegd worden...
Verhuizen moet ook.. Kan vriendje niet alles zelf laten doen.. Ik wil toch ook graag dat hij hier komt wonen...

En ik? Wat wil ik? Dat boeit ze niet, dat maakt niemand uit..
Ik wil niet meer al dat ggewerk, al dat gedoe. Waar doen we het voor? Zodat ze ons aardig vinden? Zodat we een diploma halen en dalijk nog meer kunnen gaan werken.
Niet omdat het dan allemaal rustiger en fijner wordt.. Nee, dat heb ik nu wel gemekrt..
Het wordt gwoon niet rustiger en fijner.
Nu niet, Nooit neit..
Dus waarom dan doorgaan en blijven werken voor iets wat toch niets uitmaakt...
Nee, wat mij part kan het allemaal gestolen worden. Ze zoeken het maar uit.

foutje bedankt...

Wat een dagje..
Begon zo goed, lekker in huis aan het klussen en opruimen, toen naar therapie..
Voorzichtigjes gemeld dat het 'niet goed' ging, waarop ze meteen reageerde.. Meestal zeg ik dat nl niet..
Diep op in gegaan, maar ik wist gewoon niet goed waar het gevoel vandaan kwam, waar de drang om mezelf wat aan te doen vandaan kwam...

Uiteindelijk probeerde ze met de andere delen in gesprek te komen..
Een van de delen durfde op gegeven moment eindelijk te zeggen dat zij ons beschadigd had.. Niet omdat ze me kwaad wilde doen, ze was gewoon wanhopig, besefte schijnbaar niet dat als zij zichzelf pijn deed wij daar allemaal last van hebben...
Maar ze was erg bang... machteloos voor een ander deel..

Na een tijdje kwam de aap uit de mouw.. Mijn is alles zat.. Hij ziet er gewoon geen uitweg meer in, het maakt hem allemaal niets meer uit. Leven, okee, maar dan niets meer doen, dood, nog beter, eindelijk rust.. Hij wil niet meer zo..
Eenmaal aan de praat schrok ik van hoe hij het meende.. Van hoe hij zich voelde.... Zo anders dan ik.. Zo hopeloos...

Ik ken het wel, bij tijd en wijlen vind ik de boel ook niet de moeite waard, maar snap nu dus een beetje waar het vandaan komt...
Peutje was heel lief, maar vooral heel bezorgd.. Wilde proberen afspraken te maken.. maar hij wilde niet meer, had het opgegeven.. Hij was ronduit grof, tegen het brutale aan.. En ze bleef maar lief..
Nouja, uiteindelijk heeft ie toegestemd met een afspraak, omdat we anders niet wegmochten, maar ik ben bang dattie gelogen heeft...

Ik weet het niet zo goed meer nu.. Mijn huisgenootje en een vriendin kwamen me ophalen.. .Achterin de auto heb ik eerst even zitten snikken toen bij haar. Een kleintje was ook gewoon erg bang en overstuur. Daarna heb ik het aan de kant gezet en wilde er niet meer aan denken.
Hartstikke leuke avond gehad... Maar t bleef wel een beetje spoken..
Wat als ik de controle verlies? Wat als ie het echt doet...

Wat ben ik in staat mezelf aan te doen..

Begrijp me goed, ik wil dit niet.. Ik ben vast besloten te stoppen met am, wil gelukkig worden, deze samenwoonactie meemaken, gaan genieten... Ik wil mn school afmaken, trouwen, kindjes krijgen... Hard werken en normaal worden..

Maar ik merk gewoon dattie er niet meer in gelooft.. Dat hij het gehad heeft, het niet meer aan kan...

Heb nu de afspraak dat ik mijn peutje 'moet' bellen als het weer heel erg niet goed gaat.. Omdat ik dr nooit bel, omdat ik het eigenlijk nooit erg genoeg vind...
Pff.. Tsja, en wanneer doe ik dat..
Nu ben ik bang voor de nacht.. bang om de controle kwijt te raken... Maar net voelde ik me goed, zat ik vrolijk spelletjes te doen met de meiden..

Mn vriendje is nu weer thuis, huisgenootje is terug naar de kliniek... En ik.. ik weet het niet.. Moet ik me nu rot voelen? Ik maak me een beetje zorgen, maar er is wel wat rust in mn hoofd nu...

Nouja, we zien het wel...

alweer spijbel....

De doelen van gisteren zijn gehaald. Nouja, vind ik.. (over dat eten valt misschien te twistten ;))

Vandaag een nieuwe dag. Ik hoefde eigenlijk alleen naar mn stageschooltje om een volleybal toernooitje te fluiten. Hartstikke leuk, ik had er ook best wel zin in.. Maar freakte uit.... Het idee om te moeten gaan vond ik ineens al heel naar, en toen werd het onderweg moeten tanken een on-over-komelijk probleem... Temeer mijn pinpas momenteel even geblokkeerd is (nieuwe pas aangevraagd) en ik niet met Tikkertjes pas wilde, maar ook niet met contant geld, ik wilde dus eigenlijk helemaal niets...

Afgebeld.. Moeilijk en dooooodeng.. Klasgenootjes reageerde best lief maar ik vond het zo naar om ze Weer te laten zitten... Weer ergens niet heen te gaan.. Is al de derde keer deze maand dat ik iets met school afzeg... Voel me ontzettend schuldig, maar was wel heel erg opgelucht...

Spontaan met een zak chocopepernoten (ZONDIG!!!) op de bank gekropen. Deken tot aan mn kin, Tikkertje naast me en gedachtenloos video kijken... Wegkruipen... Helemaal wegkruipen. Ik wilde huilen, maar het ging niet..
Even veilig, in mijn holletje, naast Tikker... Toen de film afgelopen was moest Tikker werken (ja, een van ons twee moet toch wat doen ;))...
Zag ik wel een beetje tegenop, maar uiteindelijk goed vermaak gevonden!

Heb me zo'n twee uur bezig gehouden met zingen en inzingen... :S Ik wilde nu zelf wel eens horen hoe dat kattegekrijs van mij klonk...
Goed, niet zo mooi dus.. Maar ik vond het wel koel om te doen...
Voel me ook een stukje beter.. Net of je wat loszingt op gegeven moment..

Nouja goed... Zometeen gaan we ff verf kopen wsl. :S
Nog schuldiger... Ik zou op school moeten zijn.......

Vandaag...

Een dagje verder.. Natuurlijk peutje niet gebeld.. Waarom zou ik ook.. Ik bedoel, zij kan er ook niets mee dat ik me naar voel... Waarom dan bellen.. ik zou ook niet weten wat ik moest zeggen..

T ging op zich wel vandaag, ik was wat minder paniekerig... Minder leuk alleen dat ik tegen een uur of 12 wakker gemaakt werd door Tikker, terwijl het laatste wat ik me kon herrinneren was dat ik om 10 uur opgestaan was om te gaan doesjen..

In de tussentijd is het me schijnbaar gelukt om te gaan doesjen, tv te kijken, en.. mn armpje naar de grootjes te helpen..
Wat ik er precies mee gedaan heb.. geen idee... maar er zitten rederlijk grote plekken zonder velletje op.. *auchie*
Toch voelt het goed... die pijn... Ik zal het wel verdiend hebben...

Morgen lekker nog een dagje vrij.
Goede voornemens:

• iets aan school doen
• bij pleegmamma langsgaan
• afwassen
• genoeg eten zodat ik energie heb om te trainen.. :S

Kijken wat ervan komt....

Hoe het echt gaat.....

Ik vind dit behoorlijk moeilijk om te schrijven..
Ik wil eigenlijk niet dat anderen het weten, en ik wil het zelf ook niet weten...

Eigenlijk gaat het neit zo goed laatste tijd... Alleen ik besloot dat het wel goed ging... Logisch, veel vrije tijd, lieve vriend die wil samenwonen, veel gezelligheid om me heen..
Maar ik voelde me wel rot... Voel me rot.. Nouja, rot..
Ik kan het niet omschrijven... Dat lustelozen, huilen om niets, om alles.. Vroeger en nu door elkaar...

Waarom ik het dan nu opbiecht... Tsja.... Vannacht schrok ik toch ook wel een beetje van mijn eigen gedachtes.. Die waren ronduit behoorlijk suicidaal...
Ik heb van alles bedacht om mezelf helemaal kapot te maken... Heb ook gekrabd, op mn tong en wangen gebeten, mn handen stuk getrokken...

Ik wilde snijden, mn hele lichaam openschuren.. Ik wilde heel langzaam al dat bloed weg zien lopen.. weg voelen lopen. De rust voelen... Rust houden..

Leven beangstigd me zo enorm momenteel... Alles wat moet, al die verplichtingen... Ik weet dat niets moet, maar het lijkt zo.. Iedere dag lijkt weer zo ontzettend veel hindernissen te hebben.. Onoverkomelijk lang.. Ik leef naar de vrije dagen toe, maar zelfs dan ben ik niet happie meer...

Ik lummel wat rond, ben bekaf van niets, slaap en voel me naar.... En ik HAAT DAT. Ik heb helemaal geen reden om me naar te voelen. Alles gaat goed, alles loopt eindelijk eens een keer goed!!!
Maar ik weet niet hoe ik mezelf in de hand moet houden, hoe ik deze gedachten kan beheersen....

Deze week heb ik helaas-pindakaas geen therapie.. (misschien morgen toch maar even bellen?!) Laatste tijd denk ik veel na over opname.. Of klinische behandeling ofzo... Rust in mijn hoofd, of in ieder geval niet ook nog de drukte vna school en werken erbij.. Begrip, van mensen die het snappen, niet het onbegrip van hard werken en het nog niet kunnen...

Ik weet niet hoe lang ik het nog volhoud.. Ik durf ook ff niet goed alleen te zijn..
Zie op tegen deze lange nacht met nog meer ideeen...

Nouja.. ... :$:$:$

dat was het dus wel een beetje...

fusie!

Tikker en ik gaan samenwonen!!!
Hij trekt in mijn stulpie erbij in, dus voor mij nog best wel veilig, er veranderd niet zo heel veel.. Ben ik stiekum ook wel blij om.
Dus zijn we nu druk bezig met opruimen, weggooien en ruimte maken...

Wauwie.. ik had dit dus echt nooit gedacht he.. Maar het voelt zo goed.. zo vertrouwd.. Eigenlijk alsof er niet zoveel veranderd, we waren al zoveel bij elkaar..

Sera vind het ook erg leuk, we gaan het huis nu dus met zijn drieen delen, en zij en Tikker schieten erg goed op samen (zwak uitgedrukt.. ze missen me he-le-maal niet als ik aan het werk ben!!)

Maar pff... Ik.. samenwonen... Vast.. Iemand die zoveel van me houd dattie met me in een huisje wil.. Samen een huisje wil...
Iemand die ik zo vertrouw, waar ikzoveel van houd...
Dat dit kan... Dat ik dit kan, en hij...
Zo dapper van m.... Van ons...

Maar stiekum wel ff een beetje engig.. zeker tot het allemaal gebeurd is.. Wat een hoop geregel erbij...

schoolonrus

Zo post ik drie keer per dag, zo nooit...
T was ook rotzooitje afgelopen dagen... Hoeveel ik ook vrij heb, toch blijft school in mn achterhoofd.. het lijkt gewoon teveel, hoe weinig het ook is..
Gister zag ik het licht even niet meer. Ziek, zwak, misselijk, ongesteld en een zere rug.. Dus maar thuisgebleven.
Ik haatte mezelf omdat ik zo zwak was, maar een stem vond het wel goed... dapper..

Uiteindelijk was het wsl wel goed, veel gerust, veel geslapen, ook wat aan school en het huishouden gedaan.

Vandaag weer naar school geweest.. Ik ben bang.. dat ik het allemaal niet ga halen.. Dat ik het niet aankan.
Dit blok paniek ik al.. en dit is het eerste blok van het jaar... Met veel vrij.
Volgend blok wordt het veeeel drukker... En dan moet ik nog van alles in gaan halen..
Vandaag in ieder geval een en ander uitgezocht, er kunnen gelukkig nog wat dingen uitgesteld worden.. Pfff... T zal ook wel lukken...
T wordt alleen een hoop gestress...
Ik wilde dat ik niet altijd overal zo tegenop zag...

Wanneer ga ik het glas halfvol zien?! Ik probeer het wel hoor..